Akademia Pana Kleksa

  Pan Kleks nie byłby w stanie podołać swoim obowiązkom, gdyby nie miał pomocnika. Jest nim Mateusz. Mateusz to uczony szpak pana Kleksa, umie doskonale mówić, dlatego że tak naprawdę jest człowiekiem zamienionym w ptaka.   Kiedyś był księciem, który naraził się królowi wilków, który chciał go zabić. Żeby mu uciec użył czegoś, co dał mu doktor Paj-Chi-Wo, a była to - cudowna czapka bogdychanów, maleńka okrągła czapeczka z czarnego sukna, ozdobiona na czubku dużym guzikiem.   Dlaczego Mateusz nie może na powrót stać się człowiekiem? Dlatego że guzik odpadł od czapki, a za ten guzik trzeba było złapać, żeby odwrócić czar zmiany postaci.   Domyślasz się już, jakie słowo należy zapamiętać z tej lekcji? Tak, masz rację - to GUZIK.   Idź do miejsca startu i pokaż czego się nauczyłeś w Akademii!

  Przez okno w kuchni widać teren wokół Akademii.   Akademia mieści się w ogromnym parku, pełnym rozmaitych dołów, jarów i wąwozów, i otoczona jest wysokim murem. Nikomu nie wolno wychodzić poza mur bez pana Kleksa. Ale ten mur nie jest to mur byle jaki. Po tej stronie, która biegnie wzdłuż ulicy, jest zupełnie gładki i tylko pośrodku znajduje się duża oszklona brama. Natomiast w trzech pozostałych częściach muru mieszczą się długim nieprzerwanym szeregiem jedna obok drugiej żelazne furtki, pozamykane na małe srebrne kłódeczki.   Wszystkie te furtki prowadzą do rozmaitych sąsiednich bajek, z którymi pan Kleks jest w bardzo dobrych i zażyłych stosunkach. Na każdej furtce jest tabliczka z napisem wskazującym, do której bajki prowadzi. Są tam wszystkie bajki pana Andersena i braci Grimm, bajka o dziadku do orzechów, o rybaku i rybaczce, i wilku, który udawał żebraka, o sierotce Marysi i krasnoludkach, o Kaczce–Dziwaczce Kluczyki od furtek przechowuje pan Kleks w dużej srebrn...

  Pan Kleks stoi w kuchni, dopiero co skończył tworzyć zupę pomidorową, teraz zajmuje się pieczenią. Jest zajęty, możesz się spokojnie rozejrzeć dookoła.   Wzdłuż jednej ściany stały na długich stołach blaszane puszki, wypełnione szkiełkami przeróżnych barw i odcieni. Po przeciwległej stronie umieszczone były naczynia z jadalnymi farbami oraz ogromny zbiór najdziwaczniejszych pędzli i pędzelków. Na oknach stały drewniane skrzynki z jaskrawymi kwiatami, wśród których przeważały nasturcje i pelargonie. Pośrodku kuchni wznosił się wielki stół z metalowym blatem. Stał na nim pękaty szklany słój, napełniony płomykami świec, oraz mnóstwo małych słoików z kolorowym proszkiem.   Na deser pan Kleks postanowił przyrządzić kompot z agrestu. Obciął kilka listków pelargonii, posypał je proszkiem agrestowym i skosztował. – Nie smakuje mi! – rzekł sam do siebie. – Lepszy będzie kompot z malin. Nie zastanawiając się długo, pochwycił gruby pędzel, zanurzył go w czerwonej farbie i kompot a...

Jesteś w Szpitalu Chorych Sprzętów, wchodzisz do środka w trakcie zajęć. Wszyscy uczniowie patrzą na to, co zaraz zrobi Pan Kleks.   Na ścianie wisiało pęknięte lustro. Pan Kleks przejrzał się w lustrze dokładnie i poprawił sobie piegi na nosie, wyjął z kieszeni czarny angielski plasterek i nalepił go wzdłuż całego pęknięcia. – Patrzcie, chłopcy, uczcie się, jak trzeba leczyć pęknięte szkło! – zawołał do nas wesoło pan Kleks. Po tych słowach jął nacierać lustro flanelową szmatką, a gdy po chwili odlepił plasterek, nie było już ani śladu pęknięcia. ' Niech Anastazy i Artur zaniosą lustro do jadalni. Jest już zdrowe – powiedział pan Kleks.   Jakie słowo trzeba zapamiętać z tej lekcji? PLASTER A teraz biegnij do kuchni - czas przygotować obiad.  

Kleksografia polega na tym, że na arkuszu papieru robi się kilka dużych kleksów, po czym arkusz składa się na pół i kleksy rozmazują się po papierze, przybierając kształty rozmaitych figur, zwierząt i postaci. Niekiedy z rozgniecionych kleksów powstają całe obrazki, do których dopisujemy odpowiednie historyjki, wymyślone przez pana Kleksa.  Jakie zwierzę przypomina kleks na obrazku? Zapamiętaj je, zapyta Cię o nie osoba, do której podejdziesz po ukończeniu gry.   Zapisz to słowo i idź do Szpitala Chorych Sprzętów.